‘’Aşka hudut çizilmiyor Mihriban.’’
Alain Delon in Venice, 12th March 1962
bizi birbirimize bağlayan şu ip dolandı, düğümlendi, inceldi. ama asla kopmadı.
dünya’da düzeltilmesi gereken onca şey varken sadece masanın üzerindeki nesneleri düzeltmek, tuhaf bir çaresizlik boyutudur.
Keşke,
Keşke yanında biraz daha fazla kalsaydım.
Biraz daha konuşsaydım susmak yerine,
Aptalda şeyler söyleseydim
Dinlersin..
Biraz daha duysaydım seni,
Az daha görseydim.
Ertesi hiçlik olan o son geceyi biraz daha uzatsaydım.
Biraz daha kalsaydın bende
Akla getirmenin zorlaştığı yüzünü biraz daha öpseydim.
Keşke bir tek keşke bile kalmasaydı,Kainatla denk bu boşluğu
Göğsümün altına sermeseydin.
Herşey öylece kolay olup bitseydi,
Nefes alır gibi,
Kalır gibi.
bir yerde şöyle bir söz okumuştum, “hayat nefes aldığın değil, nefesini kesen anların toplamıdır.”